NGO kolping.pl

Profesjonalne NGO - portal organizacji pozarządowcyh

Wyszukiwarka

FAQ

1. Kto może zostać wolontariuszem i jak z nim współpracować?

Wolontariusz to osoba, która ochotniczo i bez wynagrodzenia wykonuje zadania na zasadach określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Wolontariat świadczony jest najczęściej na rzecz organizacji pozarządowych, ale może być wykorzystywany jako forma współpracy również przez organy administracji publicznej, z wyłączeniem prowadzonej przez nie działalności gospodarczej oraz jednostki organizacyjne podległe organom administracji publicznej lub nadzorowane przez te organy, z wyłączeniem prowadzonej przez te jednostki działalności gospodarcze. Wolontariuszami mogą być zarówno osoby pełnoletnie jak i niepełnoletni, jednak osoby niepełnoletnie muszą mieć zgodę od opiekunów prawnych na świadczenie usług wolontariackich. Wolontariuszem może zostać również cudzoziemiec legalnie przebywający na terytorium RP. Wolontariusz powinien posiadać kwalifikacje i spełniać wymagania odpowiednie do rodzaju i zakresu wykonywanych świadczeń, jeżeli obowiązek posiadania takich kwalifikacji i spełniania stosownych wymagań wynika z odrębnych przepisów. Forma współpracy z wolontariuszem zależy w dużej mierze od podmiotu, który z tej pracy korzysta. Co do zasady wolontariusz świadczy pracę na rzecz właściwych organizacji lub organów na podstawie porozumienia, które powinno zawierać: sposób i czas świadczenia pracy; postanowienie o możliwości rozwiązania porozumienia; jeżeli dotyczy ono wydelegowania wolontariusza za granicę, wolontariuszowi przysługuje prawo do świadczeń i pokrycia kosztów ogólnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju, chyba że umowy międzynarodowe stanowią inaczej. Na żądanie wolontariusza, a także jeżeli wolontariusz świadczy pracę dłużej niż 30 dni, korzystający zobowiązany jest potwierdzić porozumienie na piśmie, a także wydać pisemne potwierdzenie wykonywania świadczeń przez wolontariusza. Podmiot korzystający z pracy wolontariusza ma obowiązek informowania wolontariusza o ryzyku dla zdrowia i bezpieczeństwa związanym z wykonywanymi świadczeniami oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami; zapewnienia na zasadach dot. pracowników określonych w przepisach szczegółowych, bezpieczne i higieniczne warunki wykonywania pracy; pokrywania, na dotyczących pracowników zasadach, kosztów podróży służbowych i diet; informowania wolontariusza o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach oraz zapewnianie dostępności tych informacji.

2. Czy jeśli korzystam z pracy wolontariusza muszę go ubezpieczyć?

Ustawa z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm.) nie przewiduje obowiązku ani nawet możliwości objęcia wolontariusza ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym, chorobowym czy wypadkowym. Ani podmiot korzystający ani wolontariusz nie opłacają składek na ubezpieczenia społeczne (ubezpieczenie emerytalne, rentowe, wypadkowe, chorobowe). Powyższe wynika z faktu, że wolontariusz świadczy swoje usługi na zasadzie pracy, a nie wykonuje pracę w rozumieniu przepisów prawa pracy. Na korzystającym z pracy wolontariusza nie spoczywa również obowiązek ubezpieczenia wolontariusza od odpowiedzialności cywilnej. Decyzję o wykupieniu takiego ubezpieczenia może podjąć korzystający lub sam wolontariusz. Warto rozważyć taką możliwość, gdyż da to poczucie bezpieczeństwa obu stronom porozumienia o współpracy. Korzystający ma obowiązek wykupienia ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków dla wolontariusza, jeśli świadczenie pracy przez wolontariusza trwa krócej niż 30 dni. Jeżeli wolontariusz świadczy pracę na rzecz korzystającego przez okres dłuższy niż 30 dni podlega on ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach PODSTAWA PRAWNA: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz.873 ze zm.) Ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. 2003, Nr 45, poz. 391 ze zm.) Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach (Dz. U. Nr 199, poz. 1674 ze zm.) Ustawa z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm.)

3. Co to jest zbiórka publiczna i jak ją przeprowadzić?

Zbiórka publiczna to zbieranie ofiar w gotówce lub w naturze na pewien z góry określony cel, które wymaga uprzedniego pozwolenia władzy. Pozwoleń na przeprowadzenie zbiórki udzielają, w drodze decyzji administracyjnej: • wójt, burmistrz (prezydent miasta) - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze gminy lub jego części, • starosta - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze powiatu lub jego części obejmującej więcej niż jedną gminę, • marszałek województwa - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze województwa lub jego części obejmującej więcej niż jeden powiat, • minister właściwy do spraw wewnętrznych - jeżeli zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze obejmującym więcej niż jedno województwo. Jeżeli zebrane pieniądze mają być zużyte za granicą państwa, pozwolenia na zbiórkę udziela, w drodze decyzji administracyjnej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, za zgodą ministra właściwego do spraw zagranicznych i ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone tylko wówczas, gdy cel zbiórki nie jest przeciwny prawu oraz ze stanowiska interesu publicznego jest godny poparcia. Za takie cele uważa się przede wszystkim cele: • religijne, • państwowe, • oświatowe, • zdrowotne, • kulturalno-społeczne • społeczno-opiekuńcze. WAŻNE: Zbiórki publiczne, urządzane w interesie osobistym, są wzbronione. Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone jedynie : • Stowarzyszeniom posiadającym osobowość prawną; • Organizacjom posiadającym osobowość prawną, • Komitetom, organizowanym dla przeprowadzenia określonego celu. WAŻNE : Cel zbiórki winien być zgodny ze statutem stowarzyszenia lub organizacji, bądź z aktem organizacyjnym komitetu. Wniosek o pozwolenia na zbiórkę powinien zawierać: • cel, na który mają być przeznaczone ofiary pochodzące ze zbiórki publicznej; • formy przeprowadzenia zbiórki; • termin rozpoczęcia i zakończenia zbiórki; • obszar, na którym zbiórka ma być prowadzona; • sposób informowania o prowadzonej zbiórce; • liczbę osób, które mają brać w niej udział ; • przewidywane koszty prowadzenia zbiórki, w tym rodzaj i wysokość poszczególnych wydatków. W pozwoleniu winien być określony czas, w którym zbiórka ma być przeprowadzona. Organ zezwalający może też wskazać w nim warunki dotyczące sposobu przeprowadzenia zbiórki.

4. Kto może przeprowadzać zbiórkę?

Zbiórki publiczne mogą być przeprowadzane jedynie przez członków tej instytucji , która pozwolenie otrzymała, lub przez członków instytucji, mających cele pokrewne, albo przez osoby, przez te instytucje imiennie zaproszone. Osobami przeprowadzającymi zbiórkę jako członkowie instytucji, lub jako osoby imiennie zaproszone przez te instytucje mogą być również: 1) małoletni powyżej 16 roku życia, 2) inni małoletni, jeżeli przeprowadzają zbiórkę na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, pod nadzorem osób pełnoletnich odrębnie upoważnionych do tego przez tę organizację. Osoby, organizujące lub przeprowadzające zbiórkę, nie mogą za swe czynności otrzymywać wynagrodzenia. Jak przeprowadzić zbiórkę ofiar w gotówce? Zbiórka publiczna ofiar w gotówce może być przeprowadzona w formie: • dobrowolnych wpłat na konto, założone osobno dla każdej zbiórki publicznej • zbierania ofiar do puszek kwestarskich oraz skarbon stacjonarnych, umieszczanych w obiektach za zgodą ich właścicieli lub użytkowników • sprzedaży cegiełek wartościowych • sprzedaży przedmiotów. WAŻNE Przeprowadzający zbiórkę ma obowiązek jej dokumentowania w formie rejestru, który zawierać będzie następujące dane: • komu, kiedy i jakie puszki kwestarskie, skarbony stacjonarne, przedmioty i cegiełki wartościowe zostały wydane; • kiedy prowadzona zbiórka została zakończona; • sumę zebranych ofiar pieniężnych; • rodzaj i ilość zebranych ofiar w naturze. Po zakończeniu zbiórki publicznej jej wynik i sposób zużytkowania zebranych ofiar powinien być podany do wiadomości organu, który udzielił pozwolenia, oraz ogłoszony w terminie 1 miesiąca w prasie, w rozumieniu przepisów Prawa prasowego, o zasięgu obejmującym co najmniej obszar na którym zbiórka została przeprowadzona. PODSTAWA PRAWNA Ustawa z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych (Dz.U. z 1933 r. Nr 22, poz. 162, z 1948 r. z późn. zm.) Rozporządzenie Ministra Spraw wewnętrznych i administracji z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie sposobów przeprowadzania zbiórek publicznych oraz zakresu kontroli nad tymi zbiórkami (Dz. U. 2003, nr 199, poz. 1947)

5. Co powinien zawierać statut stowarzyszenia?

Najważniejsze kwestie, których nie może zabraknąć w statucie stowarzyszenia to m.in.: • sposób reprezentowania, zaciągania zobowiązań majątkowych, warunki ważności uchwał • sposób uzyskiwania środków finansowych i płacenia składek członkowskich • zasady wprowadzania zmian w statucie • sposób rozwiązania stowarzyszenia Organizacje, które planują tworzenie jednostek terenowych, winny w statucie zapisać zasady tworzenia tych jednostek. Podobnie wygląda kwestia prowadzenia przez stowarzyszenie działalności gospodarczej. Jeśli organizacja planuje taką działalność, winna określić warunki jej prowadzenia w statucie.

6. Kto może zostać organizacją pożytku publicznego?

Organizacje pozarządowe, którymi zgodnie z ustawą są: niebędące jednostkami sektora finansów publicznych, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, i niedziałające w celu osiągnięcia zysku, osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej utworzone na podstawie przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia. Działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez: - osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego; - stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego.

7. Czy są jakieś podmioty, które na pewno statusu OPP nie uzyskają?

Tak. O status organizacji pożytku publicznego nie mogą ubiegać się: • partie polityczne; • związki zawodowe i organizacje pracodawców; • samorządy zawodowe; • fundacje, których jedynym fundatorem jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, chyba że: a) przepisy odrębne stanowią inaczej, b) majątek tej fundacji nie jest w całości mieniem państwowym, mieniem komunalnym lub mieniem pochodzącym z finansowania środkami publicznymi w rozumieniu ustawy o finansach publicznych lub c) fundacja prowadzi działalność statutową w zakresie nauki, w szczególności na rzecz nauki; • fundacje utworzone przez partie polityczne; • kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889, z późn. zm.).

8. Jakie przywileje mają Organizacje Pożytku Publicznego?

Przede wszystkim organizacje o statusie OPP zwolnione są od: 1) podatku dochodowego od osób prawnych, 2) podatku od nieruchomości, 3) podatku od czynności cywilnoprawnych, 4) opłaty skarbowej, 5) opłat sądowych -w odniesieniu do prowadzonej przez nie działalności pożytku publicznego. Ponadto mogą nabywać na szczególnych warunkach prawa użytkowania nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego Mają również możliwość zatrudniania poborowych skierowanych do pracy w ramach służby zastępczej. Korzystają z nieodpłatnego, ułatwionego dostępu do publicznego radia i telewizji. Mając możliwość otrzymywania jednoprocentowych odpisów podatkowych przekazywanych przez obywateli oraz mogą korzystać z pomocy małoletnich wolontariuszy (poniżej 16 lat) w zbiórkach publicznych.

9. Czy posiadanie statusu Organizacji Pożytku Publicznego wiąże się z jakimiś szczególnymi obowiązkami?

Tak. Na Organizacji Pożytku Publicznego ciąży obowiązek sporządzenia i ogłoszenia rocznego merytorycznego sprawozdania z działalności („w sposób umożliwiający zapoznanie się z tym sprawozdaniem”), obowiązek sporządzenia i ogłoszenia rocznego sprawozdania finansowego, obowiązek przekazania sprawozdania merytorycznego i finansowego do Ministra Pracy i Polityki Społecznej do dnia 31 marca za poprzedni rok obrotowy oraz obowiązek przekazania sprawozdania merytorycznego i finansowego do KRS.